All Posts

Για πολλά χρόνια, η νευρική ανορεξία προσεγγιζόταν σχεδόν αποκλειστικά ως μια διαταραχή που πηγάζει από την κοινωνική πίεση για το «ιδανικό» σώμα ή από μια διαστρεβλωμένη εικόνα του εαυτού. Ωστόσο, η σύγχρονη κλινική εμπειρία και η έρευνα μας δείχνουν ότι για πολλούς ανθρώπους —ιδιαίτερα για τα νευροδιαφορετικά άτομα— η διαταραχή αυτή λειτουργεί με έναν πολύ διαφορετικό, βαθύτερο τρόπο. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ. (Κέντρο Διατροφικής και Ψυχικής Υγείας), υιοθετούμε μια νευροαποδεκτική προ

Η θεραπεία των διατροφικών διαταραχών δεν είναι ποτέ μια γραμμική διαδικασία. Όταν, μάλιστα, αυτές οι δυσκολίες συνυπάρχουν με τη νευροδιαφορετικότητα (όπως ο αυτισμός ή η ΔΕΠΥ), η ανάγκη για μια εξειδικευμένη και πολυεπίπεδη προσέγγιση γίνεται επιτακτική. Στην Κε.Δι.Ψ.Υ. (Κέντρο Διατροφικής και Ψυχικής Υγείας), πιστεύουμε ακράδαντα ότι η «μοναχική» θεραπεία δεν αρκεί. Για να υποστηριχθεί ουσιαστικά ένα άτομο που παλεύει με την ανορεξία, τη βουλιμία, την επεισοδιακή υπερφαγία

Για πολλούς ανθρώπους, το φαγητό δεν είναι απλώς μια πηγή ενέργειας ή απόλαυσης. Είναι ένα εργαλείο επιβίωσης, ένας τρόπος να «χαμηλώσει η ένταση» ενός κόσμου που μοιάζει υπερβολικά θορυβώδης, επώδυνος ή χαοτικός. Όταν αναφερόμαστε στην Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας (BPD), η σχέση αυτή με το φαγητό γίνεται συχνά ένας κεντρικός άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η καθημερινότητα. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ., κατανοούμε ότι οι διατροφικές διαταραχές σπάνια υπάρχουν σε «κενό». Συχνά α

Για πολλούς από εμάς, η σχέση με το φαγητό δεν είναι πάντα μια απλή διαδικασία κάλυψης βιολογικών αναγκών. Συχνά, το φαγητό μετατρέπεται σε κάτι πολύ πιο σύνθετο: έναν «σιωπηλό φίλο», ένα καταφύγιο ή, σε πολλές περιπτώσεις, έναν ασυνείδητο μηχανισμό άμυνας απέναντι στις δυσκολίες της ζωής. Η υπερφαγία – η κατανάλωση μεγάλης ποσότητας τροφής σε σύντομο χρονικό διάστημα, συχνά συνοδευόμενη από ένα αίσθημα απώλειας ελέγχου – δεν είναι ζήτημα «έλλειψης θέλησης». Είναι ένα πολυδιά

Για πολλούς ανθρώπους, η σχέση με το φαγητό δεν είναι μια απλή καθημερινή ανάγκη, αλλά ένας πολύπλοκος εσωτερικός αγώνας. Συχνά, η διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας (BED) παρερμηνεύεται ως «έλλειψη αυτοπειθαρχίας» ή απλώς ως «υπερβολική αγάπη για το φαγητό». Ωστόσο, στην πραγματικότητα, η BED είναι μια σοβαρή ψυχική διαταραχή που κρύβει πίσω της βαθιές συναισθηματικές ανάγκες, βιολογικούς παράγοντες και, πολύ συχνά, έναν φαύλο κύκλο ντροπής που μοιάζει αδιέξοδος. Στο Κε.Δι.Ψ.

Στην καθημερινότητά μας, το άγχος και οι συναισθηματικές προκλήσεις είναι αναπόφευκτα στοιχεία. Πολλοί από εμάς έχουμε ανακαλύψει ότι, σε στιγμές έντασης, το φαγητό λειτουργεί ως ένα προσωρινό «καταφύγιο». Αυτή η στενή σύνδεση μεταξύ των συναισθημάτων μας και των διατροφικών μας συνηθειών είναι απόλυτα ανθρώπινη, όμως συχνά μπορεί να οδηγήσει σε έναν κύκλο ενοχών και σωματικής δυσφορίας. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ., κατανοούμε ότι η σχέση με την τροφή είναι βαθιά συνδεδεμένη με τον τρόπο

Για πολλούς ανθρώπους, η σχέση με το φαγητό δεν είναι απλώς μια βιολογική ανάγκη ή μια καθημερινή συνήθεια. Είναι ένας καθρέφτης των εσωτερικών μας εμπειριών, των συναισθημάτων μας και, συχνά, των πληγών που κουβαλάμε από το παρελθόν. Όταν αναφερόμαστε σε διατροφικές διαταραχές, συχνά εστιάζουμε στα συμπτώματα—στις θερμίδες, στο βάρος ή στις συμπεριφορές γύρω από το γεύμα. Ωστόσο, στην καρδιά αυτών των προκλήσεων συχνά κρύβεται το τραύμα. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ., κατανοούμε ότι η διατ

Για πολλούς γονείς, η ώρα του φαγητού μπορεί να μετατραπεί σε μια καθημερινή δοκιμασία. Η αγωνία για το αν το παιδί θα φάει αρκετά, η απογοήτευση όταν ένα προσεκτικά μαγειρεμένο γεύμα απορρίπτεται και η σύγχυση ανάμεσα στις συμβουλές του περιβάλλοντος («θα φάει όταν πεινάσει») και στο δικό σας ένστικτο, δημιουργούν ένα βαρύ συναισθηματικό φορτίο. Συχνά, η συμπεριφορά αυτή χαρακτηρίζεται απλώς ως «επιλεκτικό φαγητό» (picky eating), μια φάση που θεωρείται αναμενόμενη στην παιδι