All Posts

Για πολλά χρόνια, η επικρατούσα άποψη στην ιατρική κοινότητα και στην κοινωνία ήταν ότι η «επιλεκτική διατροφή» αποτελεί απλώς μια παιδική φάση που θα ξεπεραστεί με την πάροδο του χρόνου. Ωστόσο, για πολλούς ανθρώπους, αυτές οι δυσκολίες δεν υποχωρούν ποτέ. Αντιθέτως, εξελίσσονται σε μια σοβαρή διατροφική διαταραχή που ονομάζεται ARFID (Avoidant/Restrictive Food Intake Disorder – Διαταραχή Αποφυγής/Περιορισμού της Πρόσληψης Τροφής). Στο Κε.Δι.Ψ.Υ., κατανοούμε ότι η ARFID στου

Ο μήνας του Pride (Μήνας Υπερηφάνειας) αποτελεί μια παγκόσμια αφορμή για να γιορτάσουμε την ποικιλομορφία, την αυθεντικότητα και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ζει με αξιοπρέπεια. Ωστόσο, για εμάς στο Κε.Δι.Ψ.Υ. (Κέντρο Διατροφικής και Ψυχικής Υγείας), η υποστήριξη της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας δεν περιορίζεται σε έναν μήνα. Είναι μια διαρκής δέσμευση που διαπνέει κάθε πτυχή της θεραπευτικής μας προσέγγισης. Στον τομέα της ψυχικής υγείας, και ειδικότερα στη θεραπεία διατροφικών διαταρ

Για τους περισσότερους ανθρώπους, το φαγητό είναι μια απόλαυση, μια κοινωνική εκδήλωση ή απλώς μια βιολογική ανάγκη. Για ένα αυτιστικό άτομο, όμως, η ώρα του γεύματος μπορεί να μοιάζει με πλοήγηση σε ένα ναρκοπέδιο αισθητηριακών ερεθισμάτων. Η μυρωδιά που αναδύεται από την κουζίνα, ο ήχος της μάσησης, η απρόβλεπτη υφή μιας σάλτσας ή ακόμα και το χρώμα ενός λαχανικού μπορούν να προκαλέσουν έντονο στρες. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ., κατανοούμε ότι η σχέση μεταξύ αυτισμού και διατροφής δεν ε

Με αφορμή τη Γιορτή του Πατέρα, είναι η κατάλληλη στιγμή να αναδείξουμε έναν καθοριστικό παράγοντα στη θεραπευτική πορεία ενός παιδιού που αντιμετωπίζει διατροφική διαταραχή: την ενεργή παρουσία του πατέρα. Συχνά, η φροντίδα και η συναισθηματική υποστήριξη θεωρούνται «μητρική» υπόθεση, αφήνοντας τους πατέρες σε έναν πιο περιφερειακό ρόλο. Ωστόσο, η επιστημονική έρευνα και η κλινική μας εμπειρία στο Κε.Δι.Ψ.Υ. επιβεβαιώνουν ότι οι πατέρες δεν είναι απλώς βοηθοί, αλλά ισχυροί σ

Η νευρική ανορεξία συχνά παρερμηνεύεται ως μια εμμονή με την εξωτερική εμφάνιση ή μια απλή επιθυμία για αδυνάτισμα. Ωστόσο, για πολλούς ανθρώπους —και ιδιαίτερα για εκείνους που κινούνται στο φάσμα της νευροδιαφορετικότητας— η διαταραχή αυτή αποτελεί έναν μηχανισμό επιβίωσης. Όταν ο εσωτερικός κόσμος μοιάζει χαοτικός, οι αισθήσεις είναι υπερφορτωμένες και οι καθημερινές απαιτήσεις φαντάζουν βουνό, ο έλεγχος της τροφής γίνεται το μοναδικό «καταφύγιο». Στο Κε.Δι.Ψ.Υ. (Κέντρο Δι

Πόσες φορές έχετε υποσχεθεί στον εαυτό σας ότι «από αύριο θα σταματήσω» ή ότι «χρειάζομαι απλώς περισσότερη πειθαρχία»; Για πολλούς ανθρώπους που έρχονται αντιμέτωποι με την επεισοδιακή υπερφαγία, η καθημερινότητα μοιάζει με μια συνεχή μάχη ενάντια στην ίδια τους την παρόρμηση. Ωστόσο, η πεποίθηση ότι η υπερφαγία οφείλεται σε έλλειψη αυτολέγχου δεν είναι μόνο λανθασμένη, αλλά και εξαιρετικά επιζήμια για τη διαδικασία της ανάρρωσης. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ. (Κέντρο Διατροφικής και Ψυχικ

Πόσες φορές έχετε υποσχεθεί στον εαυτό σας ότι «από αύριο θα σταματήσω να τρώω όταν αγχώνομαι»; Πόσες φορές έχετε νιώσει ότι η αποτυχία σας να ελέγξετε την παρόρμηση για φαγητό είναι αποτέλεσμα «αδύναμης θέλησης» ή έλλειψης χαρακτήρα; Στο Κε.Δι.Ψ.Υ., συναντάμε καθημερινά ανθρώπους που παλεύουν με αυτές τις σκέψεις. Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική από αυτή που μας έχει μάθει η κουλτούρα της δίαιτας. Το συναισθηματικό φαγητό δεν είναι ένα πρόβλημα αυτοπειθαρχίας. Είναι έν

Όταν η νευρική ανορεξία μπαίνει στη ζωή ενός ανθρώπου, σπάνια περιορίζεται μόνο στο κομμάτι του φαγητού. Λειτουργεί σαν ένας «κλέφτης» που, μέρα με τη μέρα, αφαιρεί χρώμα από την καθημερινότητα, με την κοινωνική ζωή να είναι συχνά το πρώτο μεγάλο θύμα. Οι προσκλήσεις για καφέ μένουν αναπάντητες, τα κυριακάτικα τραπέζια γίνονται πηγή αβάσταχτου άγχους και η απομόνωση μοιάζει, για ένα διάστημα, ως το μοναδικό ασφαλές καταφύγιο. Ωστόσο, η σύνδεση με τους άλλους δεν είναι απλώς μ