All Posts

Η καθημερινότητα για ένα νευροδιαφορετικό άτομο μπορεί συχνά να μοιάζει με έναν συνεχή αγώνα προσαρμογής σε έναν κόσμο που δεν έχει σχεδιαστεί για τις δικές του ανάγκες. Όταν αυτή η προσπάθεια υπερβαίνει τα όρια της αντοχής, οδηγούμαστε σε αυτό που ονομάζουμε Αυτιστικό Burnout. Πρόκειται για μια κατάσταση έντονης σωματικής, νοητικής και συναισθηματικής εξάντλησης, η οποία επηρεάζει βαθιά κάθε πτυχή της λειτουργικότητας – με τη διατροφή να βρίσκεται συχνά στο επίκεντρο. Στο Κε

Για πολλούς γονείς, η ώρα του φαγητού αποτελεί μια στιγμή σύνδεσης και χαράς. Όταν όμως μεγαλώνετε ένα νευροδιαφορετικό παιδί —ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού ή με ΔΕΠΥ— η ίδια αυτή ώρα μπορεί να μετατραπεί σε ένα πεδίο καθημερινής μάχης, άγχους και απόγνωσης. Οι διατροφικές δυσκολίες δεν είναι απλώς «παραξενιές» ή «επιλεκτικότητα»· για ένα παιδί με διαφορετικό τρόπο επεξεργασίας των ερεθισμάτων, το φαγητό μπορεί να είναι μια πηγή έντονης αισθητηριακής υπερφόρτωσης. Στο Κε.Δ

Για πολλούς ανθρώπους, η κουζίνα είναι η καρδιά του σπιτιού. Για ένα άτομο με ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας), όμως, μπορεί συχνά να μοιάζει με πεδίο μάχης. Η διαδικασία του «τι θα φάμε σήμερα» δεν είναι μια απλή ερώτηση· είναι μια σύνθετη αλληλουχία αποφάσεων, προγραμματισμού και εκτέλεσης που μπορεί να εξαντλήσει τα αποθέματα πνευματικής ενέργειας πριν καν ανάψει το μάτι της κουζίνας. Αν έχετε νιώσει ποτέ την παράλυση της απόφασης μπροστά στο γ

Για πολλούς ανθρώπους, η σχέση με το φαγητό δεν είναι απλώς θέμα πείνας ή κορεσμού. Είναι μια πολύπλοκη γλώσσα που χρησιμοποιεί το σώμα και το μυαλό για να επικοινωνήσει την ανάγκη για ανακούφιση, ασφάλεια και έλεγχο. Η νευρική βουλιμία συχνά παρερμηνεύεται ως μια απλή διαταραχή της διατροφικής συμπεριφοράς. Στην πραγματικότητα, αποτελεί έναν βαθύτατο μηχανισμό επιβίωσης απέναντι στη συναισθηματική και αισθητηριακή υπερφόρτωση. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ. (Κέντρο Διατροφικής και Ψυχικής Υ

Πόσες φορές έχετε πει στον εαυτό σας «από αύριο θα έχω περισσότερη θέληση»; Πόσες φορές έχετε νιώσει ότι η απώλεια ελέγχου μπροστά στο φαγητό είναι μια προσωπική αποτυχία ή μια έλλειψη πειθαρχίας; Για πολλούς ανθρώπους που παλεύουν με την επεισοδιακή υπερφαγία, η καθημερινότητα είναι ένας διαρκής πόλεμος με το φαγητό, το σώμα και, κυρίως, με τις ενοχές. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ. (Κέντρο Διατροφικής και Ψυχικής Υγείας), γνωρίζουμε καλά ότι η επεισοδιακή υπερφαγία (Binge Eating Disorder -

Για πολλά χρόνια, η κοινή γνώμη και η παραδοσιακή κλινική προσέγγιση αντιμετώπιζαν τη νευρική ανορεξία κυρίως ως μια διαταραχή που πηγάζει από την υπερβολική ενασχόληση με την εικόνα σώματος και το βάρος. Ωστόσο, η σύγχρονη έρευνα και η κλινική εμπειρία μας στο Κε.Δι.Ψ.Υ. αποκαλύπτουν μια πολύ πιο σύνθετη πραγματικότητα. Για ένα σημαντικό ποσοστό ατόμων, η ανορεξία δεν αφορά μόνο τον καθρέφτη· αποτελεί έναν μηχανισμό διαχείρισης ενός κόσμου που συχνά μοιάζει υπερβολικά έντονο

Όταν ακούμε τον όρο «Εργοθεραπεία», το μυαλό των περισσότερων πηγαίνει είτε στην αποκατάσταση κίνησης μετά από έναν τραυματισμό είτε στην υποστήριξη παιδιών με αναπτυξιακές δυσκολίες στο σχολείο. Ωστόσο, στον τομέα των διατροφικών διαταραχών, η εργοθεραπεία αποτελεί έναν από τους πιο κρίσιμους, αλλά συχνά παραγνωρισμένους, πυλώνες της θεραπευτικής διαδικασίας. Για πολλούς ανθρώπους που παλεύουν με τη σχέση τους με το φαγητό, το πρόβλημα δεν ξεκινά ούτε τελειώνει στις θερμίδες

Η κατανόηση της σχέσης μεταξύ του τραύματος, της νευροδιαφορετικότητας και των διατροφικών διαταραχών αποτελεί ένα από τα πιο κρίσιμα πεδία στη σύγχρονη κλινική ψυχολογία. Συχνά, οι δυσκολίες στη σχέση με το φαγητό δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου, κάτω από την οποία κρύβονται βαθύτερες εμπειρίες που σχετίζονται με τον τρόπο που ένας νευροδιαφορετικός άνθρωπος αντιλαμβάνεται και αλληλεπιδρά με τον κόσμο. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ., αναγνωρίζουμε ότι η θεραπεία δεν μπορεί να είναι α