All Posts

Για πολλά χρόνια, η κοινή γνώμη και η παραδοσιακή κλινική προσέγγιση αντιμετώπιζαν τη νευρική ανορεξία κυρίως ως μια διαταραχή που πηγάζει από την υπερβολική ενασχόληση με την εικόνα σώματος και το βάρος. Ωστόσο, η σύγχρονη έρευνα και η κλινική εμπειρία μας στο Κε.Δι.Ψ.Υ. αποκαλύπτουν μια πολύ πιο σύνθετη πραγματικότητα. Για ένα σημαντικό ποσοστό ατόμων, η ανορεξία δεν αφορά μόνο τον καθρέφτη· αποτελεί έναν μηχανισμό διαχείρισης ενός κόσμου που συχνά μοιάζει υπερβολικά έντονο

Όταν ακούμε τον όρο «Εργοθεραπεία», το μυαλό των περισσότερων πηγαίνει είτε στην αποκατάσταση κίνησης μετά από έναν τραυματισμό είτε στην υποστήριξη παιδιών με αναπτυξιακές δυσκολίες στο σχολείο. Ωστόσο, στον τομέα των διατροφικών διαταραχών, η εργοθεραπεία αποτελεί έναν από τους πιο κρίσιμους, αλλά συχνά παραγνωρισμένους, πυλώνες της θεραπευτικής διαδικασίας. Για πολλούς ανθρώπους που παλεύουν με τη σχέση τους με το φαγητό, το πρόβλημα δεν ξεκινά ούτε τελειώνει στις θερμίδες

Η κατανόηση της σχέσης μεταξύ του τραύματος, της νευροδιαφορετικότητας και των διατροφικών διαταραχών αποτελεί ένα από τα πιο κρίσιμα πεδία στη σύγχρονη κλινική ψυχολογία. Συχνά, οι δυσκολίες στη σχέση με το φαγητό δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου, κάτω από την οποία κρύβονται βαθύτερες εμπειρίες που σχετίζονται με τον τρόπο που ένας νευροδιαφορετικός άνθρωπος αντιλαμβάνεται και αλληλεπιδρά με τον κόσμο. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ., αναγνωρίζουμε ότι η θεραπεία δεν μπορεί να είναι α

Η ώρα του φαγητού θα έπρεπε να είναι μια στιγμή σύνδεσης και χαράς για κάθε οικογένεια. Ωστόσο, για τους γονείς παιδιών που παλεύουν με την Αποφευκτική/Περιοριστική Διαταραχή Πρόσληψης Τροφής (ARFID), αυτή η ώρα μετατρέπεται συχνά σε ένα πεδίο μάχης γεμάτο άγχος, δάκρυα και ατελείωτες ενοχές. Αν το παιδί σας περιορίζει τη διατροφή του σε ελάχιστες «ασφαλείς» τροφές, αν η μυρωδιά ή η υφή ενός νέου φαγητού του προκαλεί έντονο φόβο ή τάση για εμετό, και αν οι παραδοσιακές συμβου

Για πολλούς ενήλικες, η ώρα του φαγητού δεν είναι μια στιγμή απόλαυσης ή κοινωνικοποίησης, αλλά μια πηγή έντονου άγχους, πίεσης και, συχνά, ντροπής. Ίσως έχετε συνηθίσει να ακούτε τον εαυτό σας να χαρακτηρίζεται ως «ιδιότροπος» (picky eater) ή να νιώθετε την ανάγκη να απολογηθείτε επειδή το μενού σας περιορίζεται σε ελάχιστες, συγκεκριμένες επιλογές. Ωστόσο, πίσω από αυτή τη συμπεριφορά κρύβεται συχνά μια υποδιαγνωσμένη και παρεξηγημένη διαταραχή: η ARFID (Avoidant/Restrictiv

Ας είμαστε ειλικρινείς: για τους περισσότερους ανθρώπους, η πρόσκληση «πάμε για φαγητό» ακούγεται σαν μια ευχάριστη ευκαιρία για χαλάρωση. Για ένα νευροδιαφορετικό άτομο, όμως —είτε πρόκειται για άτομο στο φάσμα του αυτισμού, με ΔΕΠΥ ή με αισθητηριακές ιδιαιτερότητες— η ίδια πρόταση μπορεί να μοιάζει με πρόσκληση σε ένα αισθητηριακό και κοινωνικό «μαραθώνιο». Τα έντονα φώτα, ο θόρυβος από τα μαχαιροπίρουνα, οι απρόβλεπτες μυρωδιές και, πάνω απ' όλα, η κοινωνική πίεση να «δοκι

Στον σύγχρονο κόσμο της ψυχικής υγείας, η κατανόηση των διατροφικών διαταραχών εξελίσσεται ραγδαία. Για πολλά χρόνια, οι θεραπευτικές προσεγγίσεις επικεντρώνονταν αποκλειστικά στα συμπτώματα της διατροφής, παραβλέποντας συχνά το βαθύτερο νευρολογικό υπόστρωμα του ατόμου. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ. (Κέντρο Διατροφικής και Ψυχικής Υγείας), ερχόμαστε να αλλάξουμε αυτό το παράδειγμα, εισάγοντας μια εξειδικευμένη, νευροδιαφορετικά υποστηρικτική (neuro-affirming) προσέγγιση που αγκαλιάζει τη μ

Η ώρα του φαγητού μπορεί συχνά να μετατραπεί σε ένα πεδίο μάχης, προκαλώντας άγχος και εξάντληση σε όλη την οικογένεια. Όταν ένα παιδί αρνείται επίμονα να δοκιμάσει νέες τροφές ή περιορίζει το διαιτολόγιό του σε ελάχιστες επιλογές, η πρώτη σκέψη πολλών γονέων είναι ότι πρόκειται για «δύσκολο» ή «επιλεκτικό» φαγητό. Ωστόσο, πίσω από αυτή τη συμπεριφορά μπορεί να κρύβεται η ARFID (Αποφευκτική/Περιοριστική Διαταραχή Πρόσληψης Τροφής), μια κατάσταση που απαιτεί κατανόηση, εξειδικ