All Posts

Η απόφαση να αναζητήσετε υποστήριξη για τις διατροφικές διαταραχές ή τις δυσκολίες στην ψυχική υγεία είναι συχνά το πιο δύσκολο και ταυτόχρονα το πιο γενναίο βήμα. Ωστόσο, στην πράξη, πολλές φορές προκύπτουν εμπόδια που δεν είχαμε προβλέψει: η κίνηση στους δρόμους, το άγχος της μετακίνησης σε έναν άγνωστο χώρο, η αισθητηριακή υπερφόρτωση του εξωτερικού περιβάλλοντος ή ακόμα και οι περιορισμοί του χρόνου. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ. (Κέντρο Διατροφικής και Ψυχικής Υγείας), κατανοούμε ότι η

Για πολλές μητέρες, η ώρα του φαγητού δεν είναι μια στιγμή οικογενειακής γαλήνης, αλλά μια καθημερινή δοκιμασία. Η αγωνία για το αν το παιδί θα φάει έστω και μια μπουκιά, η απογοήτευση όταν ένα προσεκτικά μαγειρεμένο γεύμα απορρίπτεται με τρόμο και ο φόβος για την υγεία και την ανάπτυξή του, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα άγχους. Αν το παιδί σας περιορίζει τη διατροφή του σε ελάχιστες «ασφαλείς» τροφές, αν αντιδρά έντονα στις οσμές ή τις υφές και αν οι προσπάθειές σας να το

Για πολλούς ανθρώπους, η σχέση με το σώμα τους μοιάζει με μια συνεχή διαπραγμάτευση. Όταν όμως το μυαλό σας λειτουργεί με έναν νευροδιαφορετικό τρόπο –είτε είστε στο φάσμα του αυτισμού, είτε έχετε ΔΕΠΥ, είτε αντιμετωπίζετε αισθητηριακές προκλήσεις– αυτή η σχέση μπορεί να γίνει ακόμα πιο περίπλοκη. Η αίσθηση ότι το σώμα σας δεν «υπακούει» στους κοινωνικούς κανόνες ή ότι οι αισθήσεις σας είναι «υπερβολικές» μπορεί να οδηγήσει σε ένα βαθύ αίσθημα αποσύνδεσης και αυτοκριτικής. Στ

Για δεκαετίες, το BMI (Δείκτης Μάζας Σώματος) αποτελούσε το «χρυσό πρότυπο» για την αξιολόγηση της υγείας και τη διάγνωση των διατροφικών διαταραχών. Ωστόσο, στην κλινική πράξη και ειδικότερα στον τομέα της νευροδιαφορετικότητας, αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι αυτός ο αριθμός συχνά λειτουργεί περισσότερο ως εμπόδιο παρά ως βοήθημα. Για τα αυτιστικά άτομα ή τα άτομα με ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας), το BMI αποτυγχάνει συστηματικά να καταγράψε

Για πολλούς ανθρώπους, η ώρα του φαγητού είναι μια στιγμή απόλαυσης και κοινωνικής σύνδεσης. Για άλλους, όμως, μπορεί να αποτελεί μια πηγή τεράστιου άγχους, σωματικής δυσφορίας και συναισθηματικής εξάντλησης. Αν έχετε ακούσει ποτέ τη φράση «είσαι απλά δύσκολος στο φαγητό» ή «αν πεινάσεις, θα φας τα πάντα», ξέρετε πόσο απομονωτικό μπορεί να είναι αυτό το συναίσθημα. Στην πραγματικότητα, πίσω από αυτή τη «δυσκολία» συχνά κρύβεται κάτι πολύ πιο βαθύ και βιολογικό: η Διαταραχή...

Το σχολείο αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα της ζωής ενός παιδιού ή ενός εφήβου. Είναι ο χώρος όπου διαμορφώνονται κοινωνικές σχέσεις, χτίζεται η αυτοεκτίμηση και, το κυριότερο, αναπτύσσονται οι καθημερινές συνήθειες — συμπεριλαμβανομένης της σχέσης με το φαγητό. Όταν εμφανίζονται οι πρώτες ενδείξεις μιας διατροφικής διαταραχής, το σχολικό περιβάλλον είναι συχνά το πρώτο που «μαρτυρά» τη δυσκολία, αλλά και το πρώτο που μπορεί να προσφέρει το έδαφος για μια ουσιαστική αλλαγή. Στο

Στον κόσμο της ψυχικής υγείας, η λέξη «έλεγχος» συχνά παρουσιάζεται ως κάτι θετικό — μια δεξιότητα που μας επιτρέπει να επιτυγχάνουμε στόχους, να ρυθμίζουμε τα συναισθήματά μας και να παραμένουμε λειτουργικοί. Ωστόσο, υπάρχει ένα σημείο όπου ο έλεγχος παύει να είναι εργαλείο και γίνεται φυλακή. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται υπέρ-έλεγχος (over-control) και αποτελεί τον πυρήνα πολλών δύσκολων προκλήσεων, όπως η νευρική ανορεξία και ορισμένες εκφάνσεις του αυτισμού. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ

Όταν ακούμε τη λέξη «ανορεξία», οι περισσότεροι από εμάς φέρνουμε στο μυαλό μας την εικόνα ενός εξαιρετικά λιποβαρούς ατόμου. Αυτή η στερεοτυπική εικόνα, όμως, αφήνει στο σκοτάδι χιλιάδες εφήβους που παλεύουν καθημερινά με την Άτυπη Νευρική Ανορεξία. Πρόκειται για μια διαταραχή όπου όλα τα συμπτώματα της κλασικής ανορεξίας είναι παρόντα —ο έντονος φόβος για το βάρος, η περιοριστική διατροφή, η διαστρεβλωμένη εικόνα σώματος— αλλά το βάρος του ατόμου παραμένει μέσα στα «φυσιολο