All Posts

Το σχολείο αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα της ζωής ενός παιδιού ή ενός εφήβου. Είναι ο χώρος όπου διαμορφώνονται κοινωνικές σχέσεις, χτίζεται η αυτοεκτίμηση και, το κυριότερο, αναπτύσσονται οι καθημερινές συνήθειες — συμπεριλαμβανομένης της σχέσης με το φαγητό. Όταν εμφανίζονται οι πρώτες ενδείξεις μιας διατροφικής διαταραχής, το σχολικό περιβάλλον είναι συχνά το πρώτο που «μαρτυρά» τη δυσκολία, αλλά και το πρώτο που μπορεί να προσφέρει το έδαφος για μια ουσιαστική αλλαγή. Στο

Στον κόσμο της ψυχικής υγείας, η λέξη «έλεγχος» συχνά παρουσιάζεται ως κάτι θετικό — μια δεξιότητα που μας επιτρέπει να επιτυγχάνουμε στόχους, να ρυθμίζουμε τα συναισθήματά μας και να παραμένουμε λειτουργικοί. Ωστόσο, υπάρχει ένα σημείο όπου ο έλεγχος παύει να είναι εργαλείο και γίνεται φυλακή. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται υπέρ-έλεγχος (over-control) και αποτελεί τον πυρήνα πολλών δύσκολων προκλήσεων, όπως η νευρική ανορεξία και ορισμένες εκφάνσεις του αυτισμού. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ

Όταν ακούμε τη λέξη «ανορεξία», οι περισσότεροι από εμάς φέρνουμε στο μυαλό μας την εικόνα ενός εξαιρετικά λιποβαρούς ατόμου. Αυτή η στερεοτυπική εικόνα, όμως, αφήνει στο σκοτάδι χιλιάδες εφήβους που παλεύουν καθημερινά με την Άτυπη Νευρική Ανορεξία. Πρόκειται για μια διαταραχή όπου όλα τα συμπτώματα της κλασικής ανορεξίας είναι παρόντα —ο έντονος φόβος για το βάρος, η περιοριστική διατροφή, η διαστρεβλωμένη εικόνα σώματος— αλλά το βάρος του ατόμου παραμένει μέσα στα «φυσιολο

Στον σύγχρονο κόσμο της υγείας και της ευεξίας, υπάρχει ένας αριθμός που μοιάζει να έχει αποκτήσει σχεδόν «μαγικές» ιδιότητες. Ο Δείκτης Μάζας Σώματος (ΔΜΣ ή BMI) χρησιμοποιείται καθημερινά από γιατρούς, ασφαλιστικές εταιρείες και το ευρύ κοινό ως το απόλυτο εργαλείο για τον προσδιορισμό της υγείας ενός ανθρώπου. Ωστόσο, πίσω από την απλότητα ενός κλάσματος κρύβεται μια βαθιά «τυφλότητα». Αυτή η τυφλότητα δεν αγνοεί μόνο την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φυσιολογίας, αλλά συχν

Πόσες φορές έχετε ακούσει τη φράση «είναι απλώς δύσκολος στο φαγητό, αν πεινάσει θα φάει»; Για πολλούς γονείς, αλλά και για ενήλικες που παλεύουν με τη σχέση τους με την τροφή, αυτή η προσέγγιση όχι μόνο δεν βοηθά, αλλά συχνά επιδεινώνει μια ήδη πιεστική κατάσταση. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ., γνωρίζουμε καλά ότι πίσω από την άρνηση για συγκεκριμένα φαγητά δεν κρύβεται πάντα το πείσμα, αλλά συχνά μια βαθιά αισθητηριακή ευαισθησία στο φαγητό και αυτισμός ή άλλες νευροδιαφορετικές ιδιαιτερό

Ο Μάιος έχει καθιερωθεί παγκοσμίως ως ο Μήνας Ευαισθητοποίησης για την Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας (Borderline Personality Disorder - BPD). Πρόκειται για μια από τις πιο παρεξηγημένες διαγνώσεις στον χώρο της ψυχικής υγείας, η οποία συχνά συνοδεύεται από έντονο στίγμα. Ωστόσο, στην καρδιά της BPD δεν βρίσκεται η «δύσκολη προσωπικότητα», αλλά μια βαθιά δυσκολία στη συναισθηματική ρύθμιση. Για πολλούς ανθρώπους που ζουν με BPD, το φαγητό παύει να είναι απλή θρέψη και μετατρ

Η ενασχόληση με τη γυμναστική και τη διατροφή ξεκινά συνήθως με τις καλύτερες προθέσεις: την επιθυμία για υγεία, ευεξία και δύναμη. Ωστόσο, στην κουλτούρα του γυμναστηρίου, η γραμμή ανάμεσα στην πειθαρχία και την εμμονή είναι συχνά δυσδιάκριτη. Αυτό που ξεκινά ως «υγιεινή ζωή» μπορεί σταδιακά να μετατραπεί σε μια αόρατη φυλακή, όπου το φαγητό και η άσκηση παύουν να είναι εργαλεία φροντίδας και γίνονται πηγές άγχους. Στο Κε.Δι.Ψ.Υ., παρατηρούμε συχνά πώς η κοινωνική αποδοχή τη

Είναι δύο το πρωί. Το σπίτι είναι ήσυχο, αλλά το μυαλό σας δεν σταματά να «τρέχει». Νιώθετε μια έντονη, σχεδόν ακατανίκητη ανάγκη να φάτε. Δεν είναι απλώς πείνα· είναι μια εσωτερική πίεση που φαίνεται να εκτονώνεται μόνο μέσω του φαγητού. Την επόμενη μέρα, το ξύπνημα συνοδεύεται από ένα βαρύ φορτίο ενοχών. «Γιατί δεν έχω θέληση;», «Γιατί δεν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου;». Αν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας σε αυτό το σενάριο, θέλουμε να ξεκινήσετε διαβάζοντας αυτό: Δεν φταίει η